mazraeaftabgardan

(--:باد:--)

mazraeaftabgardan — Mon, 01 Sep 2008 08:13:18 GMT

عروس خانواده سپیدار

در باغ تنهاست

نمی داند چگونه برگ بگرداند

سمت خورشید

تا بدرخشد

در چشم دیگر سپیدارها

باد را نیازموده است

با باد بازی نمی کند او

باد است که او را به بازی می گیرد

باد .......

به یاد گذشته

mazraeaftabgardan — Tue, 17 Jun 2008 09:27:38 GMT

بالاخره بعد از مدتها اومدم تا اپ کنم. با یه شعر قدیمی به تاریخ ۲۵/۳/۸۴

باز هم خاطره ها آمده اند

پشت دروازه احساس غزل می خوانند

همه آنچه به من بخشیدی

پیش رویم دارم

گل خشکیده مریم

کمکی شعر و ترانه

کاغذی پر شده از شکلک و اسم

اسم تو اسم من

شکل یک کلبه چوبی

با حصاری پر از پیچک و گل

یاد آن روز بخیر

فارغ از کوچ زمان

بی خبر از نگاه ساکت آن رهگذران

چشم در چشم غروب

شانه با شانه باد

نم نمک می رفتیم

تو پر از منظق و دور از احساس

من پر از حس بلوغ یک رنگ

شاد

آزاد

رها در نفس سبز اقاقی

به کجا می رفتیم؟

سمت یک قله؟

به سوی یک دشت؟

سمت هر قله و هر دشت که رو می کردیم

" هدف این بود که با هم باشیم"

چه غمی بود اگر

کلبه مان خالی بود

دستمان خالی تر

شاد بودیم اگر

غنچه ای وا می شد

کودکی می خندید

چه شد آن شاخه گل

چه شد آن کلبه رویا که پر از خاطره بود؟

چه خزانی گلمان را پژمرد؟

باد ایا نفس سبز دلم را هم برد؟

خاطراتم خیسند

چشمهایم خیسند

و کسی سمت شکیبایی نیست

دل من پشت زمان جا مانده

دل من تنها

تنها مانده

###

mazraeaftabgardan — Sun, 09 Mar 2008 09:38:18 GMT

کوهها

ادامه زمینند

در آسمان

و دریاچه ها

امتداد آسمانند

روی زمین

کسی چه می داند

شاید ما

امتداد خدا باشیم

روی خاک

#>تبر>#

mazraeaftabgardan — Sat, 16 Feb 2008 08:50:07 GMT

در اين حوالی طرد اين حوالی ترديد

کسی سراغ بنفشه ها را نمی گيرد

در اين هوای مه گرفته پاييزی

کسی برای غربت ياسها نمی گريد

من از عبور عابران غم انگيز نمی گويم

چرا کسی به ميهمانی راه ها نمی آيد؟

سکوت تو که مثل هزارها تبر است

چرا به يک تلنگر اندوه می شکند؟

#قاصدک#

mazraeaftabgardan — Thu, 20 Dec 2007 09:36:52 GMT

چقدر خوبه آدم دلبسته چيزی نباشه. آخه دلبستگی يه جورايي مساويه با اسارت.

اون چيز، می تونه مادی و يا معنوی باشه. از يه لباس زيبا گرفته تا سرزمين مادری که توش رشد کردی و بزرگ شدی.

مرحوم شيون فومنی ميگه:

نه خاک می تواندم به خود کشد نه آسمان پر از پرم چو قاصدک تو بال می گشائيم

بله، درست مثل قاصدک. آزاد، رها، نه اسير خاک و نه پايبند آسمان. قاصدک به راحتی و بدون دغدغه از جايي به جای ديگه سفر می کنه. قاصدک در حقيقت همه چيز هست و هيچ چيز نيست. نه به درستی يک گياهه و نه نيست. هم گرانبهاست، چون گرانبهاترين موجود زنده عالم، يعنی دانه را با خودش داره و هم خيلی بی ارزش، چون دانه تا وقتی در بطن مادرش خاک قرار نگيره در واقع هيچه و دراين بين قاصدک در عين حالی که هدف بزرگی را دنبال می کنه، اجازه می ده ابر و باد و مه و خورشيد و فلک مقصد نهايي اونو تعيين کنند. اون خودشو به دست سرنوشت می سپره و سفر می کنه… سفر می کنه… می چرخه و می چرخه و دور خودش طواف می کنه…

کاش يه کم قاصدک بودن را تمرين کنم. ريشه های زمينيمو بکنم و برم به طواف خورشيد…

mazraeaftabgardan — Sat, 10 Nov 2007 08:06:18 GMT

آئينه هم دق کرد و مرد وقتی تو رفتی

مينای قلب من ترک خورد وقتی تو رفتی

فواره شد آبی عشقم رو به سويت

از آسمان فواره افتاد وقتی تو رفتی

دستی به زلف باد خواهم کشيد امشب

آخر به من بوی تو را داد وقتی تو رفتی

يک جاده مانده تا رسيدن دست بردار

اين را دلم می کرد فرياد وقتی تو رفتی

دلتنگيت پشت غروب جاده جا ماند

اين يادگاری پيش من ماند وقتی تو رفتی

نذر نگاهت می کنم بيتی که برگردی

تو می آيي دلم اين را گواهی داد وقتی تو رفتی

قاتل

mazraeaftabgardan — Wed, 17 Oct 2007 07:44:23 GMT

آری در انتهای کوچه بن بست

باز يک نفر منتظر مانده است

آه انتظار، انتظار او را کشت

در ابتدای خيابان به پشت افتاده است

فردا که روی دست های شهر برده شود

در دست های همه عشق روئيده است

دنبال يک طلوع بود و دريغ

رنگ غروب به او رو کرده است

ای مردمان شهر پر آشوب به ياد بسپاريد

دلخسته ای را که خدا هم ز ياد خود برده است

وقتی که رفت همه ديدند دست خورشيد

خون بر بلندی برج های شهر پاشيده است

خنده

mazraeaftabgardan — Mon, 24 Sep 2007 05:22:18 GMT

کاش خنديدن هم

مثل خميازه کشيدن مُسری بود

چون لبی می خنديد

به شعاع شهری

لب هر کس به شکر خندی وا می شد.

به آينه خواهم گفت از نهان و پنهانش

mazraeaftabgardan — Wed, 22 Aug 2007 05:58:25 GMT

به خودش می نگريست

اندر آن آينه روشن و راست

که به او گفت همه آنچه که خود می دانست:

« تو چه زشتی دختر»

دست دختر لرزيد

اشک گرمی که چکيد

همه از درد نهانش می گفت

دخترک آينه را باز گرفت

و در آن باز نگاهی به خود انداخت چه تلخ

و همان بانگ غريب

شعله در جانش زد:

« تو چه زشتی دختر

تو به اين چشم و نگاه و سر و دست

ز چه رو خرسندی؟

تو چرا می خندی؟»

دخترک گفت که اين خنده من

خنده ای تلخ بر اين زشتی و آن زيبايي ست

من اگر چشم سياه و لب سرخ و قد رعنايم نيست

دل زيبا دارم

دل من زيبا روست

دل من آينه است

آينه زيبا نيست؟

داستانک 3 (عشق)

mazraeaftabgardan — Sat, 04 Aug 2007 05:32:18 GMT

از چند سال پیش به این طرف، مدام عاشق می شد. عاشق یه گل، یه درخت و

حتی یه قله برفی و بعد از همه این ها عاشق شوهرش شد و باهاش ازدواج کرد.

اما از اون به بعد دیگه عاشق نشد. نه گل، نه درخت و نه حتی یه قله برفی!